Zabytki w Kamiennej Górze
Rynek (Plac Wolności) stanowi prostokąt. Dawniej wychodziło z niego 10 ulic (po dwie z narożników i po jednej z centralnej części dłuższych pierzei). Do 1873 roku stał na nim ratusz miejski, dookoła barokowe kamieniczki z XVII i XVIII wieku – niektóre z podcieniami. Projektantem jednej z najpiękniejszych kamienic, znajdującego się pod nr 6 budynku z początku XVIII w. był Martin Frantz, autor projektu Kościoła Łaski w Kamiennej Górze. Z kolei w kamienicy pod nr 11 mieści się Muzeum Tkactwa Dolnośląskiego posiadające bogate zbiory obrazujące między innymi historię miasta.
Kościół p. w. Św. Piotra i Pawła (Plac Grunwaldzki). Zbudowany został w WIV w. na miejscu zniszczonego, istniejącego tutaj wcześniej pierwszego kościoła, pochodzącego sprzed 1295 r. Kościół św. Piotra i Pawła wielokrotnie był przebudowywany oraz zmieniano jego wystrój. Najpierw z powodu pożaru w XV w. (z tego czasu pozostały sklepienia prezbiterium oraz nawa główna), później zaś z powodu objęcia kościoła przez protestantów. Do nawy głównej dobudowano wówczas nawy boczne z emporami (rodzaj chóru). Kolejnych zmian w wystroju i wyposażeniu kościoła dokonano w połowie XIX w. Wstawiono wówczas witraże oraz nadano wnętrzu neogotycki charakter. Nowa polichromia z postaciami polskich świętych pojawiła się w kościele w latach 1969 – 1972.
Kościół poewangelicki (dzisiaj: Matki Bożej Różańcowej) (Plac Kościelny). Jeden z Kościołów Łaski zbudowany przez protestantów na mocy układu w Altranstädt (1707). Projektantem i budowniczym kościoła był śląski architekt Martin Frantz. Świątynię zbudowano na planie krzyża greckiego, z kopułą na skrzyżowaniu naw i wieżą nad wejściem do świątyni. Ramiona krzyża mają długość i szerokość 14 metrów, również 14 metrów ma średnica kopuły. Kościół utrzymany został w stylu barokowym. Kościół jednorazowo może pomieścić 5 tysięcy wiernych. Ciekawostkę stanowi niezwykłe podobieństwo kamiennogórskiego kościoła poewangelickiego do kościoła św. Katarzyny w Sztokholmie. Po II wojnie światowej kościół ulegał powolnemu niszczeniu, aż do 1958 roku, kiedy rozpoczęli remont katolicy, przejmujący kościół.
Ruiny zamku (ul. Zamkowa). Pierwszy zamek strażniczy wzniesiono być może już w XIII w. Bardziej prawdopodobne jest, że przed 1508 r. budowlę wzniósł Hans Schof (Schaffgotsch) z Chojnika. W II połowie XVI w. przebudowano zamek, tworząc okazały pałac w stylu renesansowym na planie czworoboku, z wewnętrznym dziedzińcem otoczonym arkadami i wieżą od strony południowo-zachodniej. Zamek otaczała fosa oraz mur zaopatrzony w blanki i baszty. Ponownie przebudowano go końcem XIX w., lecz spłonął w 1964 roku. Do dzisiaj zachował się zarys czworobocznej wieży z końca XIX wieku i wewnętrzny dziedziniec z arkadami. Widoczne są również liczne otwory okienne w renesansowych obramieniach oraz portale i fasada ozdobiona kolumnami w stylu renesansowym. Zamek otacza częściowo już zarośnięta fosa oraz pozostałości parku z ponad stuletnią aleją lipowo-dębową. Wiadomo z dokumentów historycznych, iż właścicielami zamku byli: ród Schaffgotschów (od XVI wieku), rodziny von Schindel, a po nich von Dyhrn, następnie od XVII w. skoligacona z Schaffgotschami rodzina Promnitzów, a dalej spokrewnieni z Promnitzami członkowie rodziny Stolberg-Wernigerode (od połowy XVIII wieku). W sierpniu 1813 r. na zamku gościli car Rosji Aleksander I i król Prus Fryderyk Wilhelm III, a w 1904 roku cesarz Niemiec Wilhelm II z małżonką.
Ratusz (Plac Grunwaldzki 1) jest budynkiem w stylu neorenesansowym. Zaprojektowany został przez wrocławskich architektów (Richard Gaze i Alfred Böttcher) na początku 1904 roku, a już w 1905 roku zakończono jego budowę. Wystrój gmachu magistratu, zarówno zewnętrzny jak i wewnętrzny, zawiera wiele elementów nawiązujących do historii miasta (np. fryz na fasadzie budynku upamiętniający walkę z husytami oblegającymi miasto czy popiersia dobroczyńców miasta książąt świdnicko – jaworskich Bolka I i Bolka II w holu na pierwszym piętrze).
Kaplica cmentarna (Kościół pomocniczy Bożego Ciała przy ulicy Katowickiej). Wzniesiona w XVI w. kaplica po przebudowie w 1883 r. nabrała charakteru neogotyckiego. Nad dwuspadowym dachem wznosi się wieżyczka sygnaturki. Przed kaplicą, powyżej głównej alei, na murze cmentarnym umieszczono mieszczańskie płyty epitafijne. Po lewej stronie alei, na przeciw kaplicy, rozciąga się najstarsza część cmentarza. Katolickie groby pochodzą z końca XVIII w. (cmentarz ewangelicki był położony na Górze Kościelnej – ponad obecną ul. Piastowską). Warto zwrócić uwagę na mogiłę poświęconą „Pamięci 120 ofiar Filii obozu Gross – Rosen zamordowanych w latach 1941 – 1945 w Kamiennej Górze”, która znajduje się przy końcu alei, po prawej stronie.
Cmentarz żydowski (przy ulicy Katowickiej, za starym cmentarzem). Cmentarz założono pod koniec XVIII w. Dzisiaj jest dość zaniedbany, jednak pomimo zniszczeń zachowała się jeszcze spora ilość macew (płyt nagrobnych), z dobrze czytelnymi inskrypcjami w języku hebrajskim i niemieckim. Duży cmentarz żydowski znajdował się na południe od Góry Zamkowej nad Zalewem. W czasie budowy ośrodka wodnego zdewastowany cmentarz zlikwidowano.